W czasach reformacji, w XVI w., część chrześcijan krytycznie oceniała autorytet, organizację i doktrynę Kościoła katolickiego, wzywając do powrotu do zasad głoszonych w Ewangelii. Chrześcijanie ci, domagając się odnowy religijnej, kwestionowali władzę papieża, protestowali przeciwko bogactwu biskupów i klasztorów, a także przeciwko handlowi odpustami ("dokumentami" zapewniającymi ich właścicielowi odpuszczenie grzechów). Za sprawą owych sprzeciwów Luter, Kalwin, Zwingli oraz ich następcy i zwolennicy zyskali miano "protestantów". Protestanci za jedyne źródło objawienia uznawali Biblię i uważali, że każdy chrześcijanin powinien próbować samodzielnego jej czytania. Samodzielna lektura Biblii stała się możliwa dopiero po przełożeniu jej z łaciny na języki różnych ludów oraz po wydrukowaniu odpowiednio dużej liczby egzemplarzy. Samodzielność w czytaniu Biblii oznaczała, że protestanci sami interpretowali jej zapisy, nie polegając wyłącznie na objaśnieniach księży.